Mercedes W124 po latach: czego brakuje nowoczesnym samochodom

Mercedes klasy E w wersji W124 z 1989 roku, po odświeżeniu mechaniki, trafił za kierownicę dziennikarza motoryzacyjnego. Jego wnioski: w świecie coraz bardziej podobnych do siebie aut, wśród których coraz więcej jest elektrycznych, ten model wyróżnia się solidnością i wyraźnym charakterem.

Następca legendy z długim życiorysem

W124 miał trudne zadanie, bo zastępował cenionego W123. Zespołem projektantów kierował Bruno Sacco, który wcześniej zaznaczył się modelem 190E. Prace nad autem trwały osiem lat. Powstały sedan, kombi, coupé, kabriolet, wydłużone limuzyny, a także wersje specjalne, na przykład karetki i karawany.

Model zadebiutował pod koniec 1984 roku jako rocznik 1985 i przeszedł dwa liftingi. Ostatnie kabriolety zjechały z taśm w 1997 roku. Produkcja sedana w Niemczech zakończyła się w 1995 roku, gdy pojawił się W210, ale montaż z gotowych zestawów trwał w Indiach do 1997 roku. W Korei nadwozie W124 żyło dalej jako SsangYong Chairman, który był produkowany na licencji do 2014 roku, choć z elementami W140 i przedłużonym rozstawem osi.

Za kierownicą 300E

Testowany egzemplarz to 300E sprzed liftingu z 12-zaworowym, trzylitrowym silnikiem R6 (M103). Jednostka rozwija 177 KM i 255 Nm. Auto przeszło w ciągu ostatniego roku niewielką renowację z gruntownym odświeżeniem mechaniki, ale zachowało patynę 37 lat.

Autor testu zwraca uwagę na detale. Jest to masywność klamek i pokręteł nawiewu oraz skokowa kulisa lewarka automatu. Wycieraczka z jednym ramieniem zamiata według niego 86% powierzchni szyby, czyli więcej niż typowe ówczesne układy. Zegary nie są podświetlane od środka, tylko oświetlane projekcją miękkiego, ciepłego światła. Do tego dochodzi duży kąt skrętu kół, który ułatwia parkowanie.

• Komfort: opony o wysokim profilu i dopracowane amortyzatory dobrze tłumią nierówności, a fotele z wypełnieniem z włókna kokosowego i sprężynami o zmiennej średnicy drutu amortyzują wstrząsy.
• Prowadzenie: są wyraźne przechyły nadwozia, ale układ kierowniczy i podwozie dobrze informują o granicy przyczepności. Hamulce pozwalają łagodnie modulować siłę hamowania.
• Charakter silnika: sześciocylindrowiec ma sporo siły, ale nie lubi zbliżać się do czerwonego pola przy 6000 obr./min. Nie jest to sportowa jednostka w stylu ówczesnych BMW.

Dziennikarz przyznaje, że wcześniej nie rozumiał kultu W124. Znał tylko słabsze czterocylindrowe wersje, a konkurencyjne BMW serii 5 (E34) oferowało więcej technologii, na przykład czujniki parkowania, elektryczną roletę i komputer pokładowy. Teraz uważa jednak, że Mercedes był po prostu inny: bardziej stateczny niż luksusowy, wyrafinowany i trwały. Najwyższy luksus zarezerwowano wtedy dla W140, czyli klasy S. Jak podsumował: „Możemy już nigdy nie dostać takiego Mercedesa jak W124” – napisał autor testu.

Co to oznacza w praktyce

Dla polskiego czytelnika ten model nie jest egzotyką. Jak wskazuje sam test, W124 był popularny wśród kadry zarządzającej, ale służył też jako taksówka i radiowóz, a to dobrze pokazuje jego reputację trwałego auta. Do dziś jest to jeden z klasyków, które wciąż można spotkać na naszych drogach.

Warto jednak pamiętać, że są to samochody sprzed około czterech dekad. Nawet dobrze utrzymany egzemplarz wymaga uważnego sprawdzenia stanu nadwozia i mechaniki, a ceny renowacji i części mogą być wysokie. Osoby, które myślą o rejestracji auta jako zabytkowego, powinny wcześniej sprawdzić aktualne wymagania w przepisach. Test pokazuje przede wszystkim, że część kierowców wciąż tęskni za samochodami, w których projektanci stawiali na dopracowanie szczegółów, a nie na liczbę gadżetów.

Źródło: Carscoops – „In A Sea Of EVs, Driving This 1989 Mercedes W124 Was The Perfect Palate Cleanser”